Historia bawełny

Bawełna do Polski dotarła dopiero w XIX wieku. Do tego czasu królował głównie len. Włókna bawełniane zaczęły go wypierać i częściowo zastępować. Władze kraju dawały liczne przywileje zarówno Polakom, jak i zagranicznym osadnikom, aby zachęcić do rozwoju przemysłu bawełnianego. Byli oni zwalniani z podatków, czy opłat publicznych, zdejmowano obowiązek służby wojskowej oraz likwidowano cła za wwiezienie maszyn i żywego inwentarza. W tym czasie w Łodzi i Andrychowie powstały ośrodki tkactwa bawełnianego, na zasadzie dzisiejszej strefy ekonomicznej. Było to związane z decyzją władz państwowych o utworzeniu osady włókienniczej w 1820 roku. Około 20 lat później w Polsce nastąpiła rewolucja w mechanizacji przemysłu bawełnianego, w tzw. Białej Fabryce Geyera, gdzie zainstalowano pierwszą na terenie kraju maszynę parową. Zapoczątkowało to powstawanie zmechanizowanych fabryk i zakładów włókienniczych. Zaczęły tworzyć się nie tylko zakłady produkcyjne, ale również osiedla robotnicze takie jak słynny Księży Młyn wybudowany przez Karola Scheiblera.

Bawełna to jeden z najchętniej wybieranych przez konsumentów materiałów, swoją popularność zawdzięcza świetnej jakości i naturalnemu pochodzeniu. Bawełna potrzebuje szczególnych warunków, aby jej uprawa była możliwa. Sprzyja jej ciepły i wilgotny klimat, gdzie temperatura nie spada poniżej 15°C zwłaszcza podczas aktywnego wzrostu. W przeciwnym wypadku nasiona będą miały niską zdolność kiełkowania. Idealna temperatura wynosi 21-37°C. Wilgotny klimat jest pożądany, ale częste opady w okresie dojrzewania i żniw nie powinny mieć miejsca, jeśli chcemy aby zbiory się udały. Uprawiana jest jako roślina jednoroczna, oznacza to, że po uprzednim przygotowaniu pola obywa się wysiew, każdego roku na wiosnę. Zbiory przypadają jesienią, a zaraz po nich orze się pole, aby przygotować je na kolejną wiosnę. Największą część światowej produkcji bawełny należy do Chin, Indii, Stanów Zjednoczonych, Pakistanu, Brazylii i Turcji.